Γάμος και ομοφυλόφιλοι

Με αφορμή τον πρόσφατο γάμο του Άγγλου τραγουδιστή Έλτον Τζον με τον καλό του έχει προκύψει μια γενικότερη, αν και στη χώρα μας βαρέως συγκαλυμμένη λόγω προκαταλήψεων, συζήτηση για το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων στον έγγαμο βίο και κατά πόσο αυτό θεωρείται πολιτικώς ορθό.

Μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι παντρεύονταν για να κάνουν οικογένεια. Σήμερα υπάρχουν πολλά ζευγάρια που ενώ έχουν παντρευτεί δεν έχουν παιδιά. Πιθανώς αυτό συμβαίνει λόγω οικονομικής στενότητας. Επομένως κατά μια έννοια ο γάμος κυρίως στις μέρες μας εκτός από τη δημιουργία οικογένειας αποσκοπεί και στην επισημοποίηση μιας σχέσης.

Θεωρητικά μια αντίστοιχη επισημοποίηση αποζητούν και οι ομοφυλόφιλοι. Συνήθως όμως η ανάγκη επισημοποίησης μιας σχέσης πηγάζει από τις πιέσεις του στενού οικογενειακού κύκλου ενός ζευγαριού. Εδώ άμεσα προκύπτει ένα παράδοξο. Πόσο πιθανό είναι τα σημερινά ζευγάρια ομοφυλόφιλων να πιέζονται από το οικογενειακό τους περιβάλλον να επισημοποιήσουν τη σχέση τους; Κρίνοντας από τα ήθη και τα έθιμα της κοινωνίας μας αυτό μάλλον ανήκει στη σφαίρα του απίθανου.

Επομένως αν ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων επιθυμεί την επισημοποίηση της σχέσης του μέσω του γάμου αυτή ακριβώς την επισημοποίηση σε γενικές γραμμές είναι που δεν θα επιθυμεί κανείς από τον ευρύτερο οικογενειακό τους κύκλο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η κοινωνία μας δεν είναι τόσο εξελιγμένη ώστε να χαίρεται που δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο έτσι απλά.

Οπότε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλη η συζήτηση περί γάμου των ομοφυλόφιλων αργά ή γρήγορα καταλήγει σε κοινό παρανομαστή. Τη δημιουργία οικογένειας και κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί οικογενειακό ένα περιβάλλον όπου ένα παιδί έχει δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες.

Κατά μία έννοια οι ομοφυλόφιλοι επιθυμούν να κατακτήσουν το δικαίωμα του έγγαμου βίου ως μια πράξη επιβεβαίωσης, ή και αντίδρασης, απέναντι στην κοινωνική καταπίεση που δέχονται από τη στιγμή που εκδηλώνουν την ιδιαιτερότητα τους. Όσο προηγμένοι και να θεωρούμε πως είμαστε ως κοινωνία η αλήθεια είναι πως τους ομοφυλόφιλους εξακολουθούμε να τους στιγματίζουμε, είτε με εξευτελιστικούς χαρακτηρισμούς, είτε πολύ χειρότερα με ταπεινωτικές συμπεριφορές.

Η ιδέα του γάμου των ομοφυλόφιλων σε γενικές γραμμές ακούγεται από αστεία έως απεχθής για το ευρύ κοινωνικό σύνολο. Εν μέρει αυτό είναι δικαιολογημένο. Έχουμε μάθει να θεωρούμε οικογένεια ένα σχήμα που περιλαμβάνει έναν άντρα και μια γυναίκα. Από την άλλη όμως, θα μπορούσαμε να απαξιώσουμε την απαίτηση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών για έγγαμο βίο αν φροντίζαμε ως κοινωνία να τους εξασφαλίσουμε ένα αξιοπρεπές περιβάλλον μέσα στο οποίο να ζουν και να συνυπάρχουν.

Ας φροντίσουμε δηλαδή ως κοινωνία να διαμορφώσουμε τις συνθήκες εκείνες που δεν θα χρειάζεται ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων να παντρευτεί για να επισημοποιήσει μια σχέση του ώστε να μπορούμε την ίδια στιγμή να αξιώνουμε να μην επιζητούν τον έγγαμο βίο. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση απλά φασίζουμε απέναντι σε μια κοινωνική ομάδα η οποία με τη σειρά της από ανάγκη επιβεβαίωσης του δικαιώματος της να έχει διαφορετικές επιλογές προκαλεί το κοινό αίσθημα. Όπως στρώνουμε κοιμόμαστε.

Παρεπιμπτόντως, καλή χρονιά.