Οι Μασόνοι σκότωσαν τον Μαξίμ Ζελίν

Αυτοκτόνησε ή όχι ο Ρώσος; Γιατί η νεκροτομή δεν έγινε από την ιατροδικαστή βάρδιας και επιλέχθηκε η προϊσταμένη της; Πως και οι αστυνομικοί δεν τον ανακάλυψαν αφού το σημείο όπου ξεψύχησε ήταν μόλις δύο χιλιόμετρα από κεντρικό μπλόκο; Μήπως τελικά οι αστυνομικοί τον έφαγαν λάχανο ως πράξη αντεκδίκησης; Αυτά κι άλλα παρόμοια κατακλύζουν αυτές τις μέρες την ειδησεογραφική επικαιρότητα μας.

Οι θεωρίες των συνομωσιών ανέκαθεν ήταν γοητευτικές. Ειδικά στην Ελλάδα έχουμε μια συνομωσία έτοιμη για τα πάντα, σε αναλογία ενός αδόκιμου ρητού πως έχουμε ένα πρόβλημα για κάθε λύση. Γι αυτό εξάλλου, αν και γενικώς δεν μας αρέσει να διαβάζουμε βιβλία, αναδείξαμε μεγαλοπρεπώς ως βιβλίο της χρονιάς τον Κώδικα Ντα Βίντσι. Ένα βιβλίο που αποτελεί την αποθέωση της συνομωσιολογίας. Και της ανακρίβειας επίσης καθώς αρκεί κανείς να διαβάσει βιβλία όπως το “The Hiram Key” για να καταλάβει πως όλα αυτά που έγραφε ο κατά τα άλλα σεβαστός κύριος Νταν Μπράουν αποτελούν διαδεδομένες θεωρίες εδώ και καιρό, τις οποίες διαστρέβλωσε κατά το δοκούν.

Το καλό με τις θεωρίες συνομωσίας είναι πως αποτελούν μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για τα προβλήματα του καθενός. Δεν μπορούμε να προκόψουμε ως λαός γιατί η CIA μας έχει μονίμως στο στόχαστρο, σαν το μάτι του Σάουρον στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Υπάρχουν τεράστια αποθέματα πετρελαίου στο Αιγαίο αλλά οι «Εφτά Αδελφές» δεν θέλουν να μας επιτρέψουν να γίνουμε η νέα αυτοκρατορία του πλανήτη. Η Αλ Κάιντα είναι κατασκεύασμα των Αμερικανών για να νομιμοποιήσουν τη χρήση του Echelon. Και βέβαια για όσα πράγματα δεν έχουμε μια θεωρία συνομωσίας γνωρίζουμε εκ προοιμίου τον ένοχο, φταίνε οι Εβραίοι και οι Μασόνοι.

Το αμερικανικό σύστημα δικονομίας έχει τον όρο “reasonable doubt”. Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει αιτιολογημένη αμφιβολία και αποτελεί το βασικό αίτιο ανάπτυξης των θεωριών συνομωσίας. Αμφιβάλλουμε για κάτι και έχουμε το δικαίωμα να αναπτύξουμε μια θεωρία για να το δικαιολογήσουμε.

Όλα αυτά είναι ωραία και σεβαστά στο βαθμό που δεν μας καθορίζουν ως ανθρώπους. Το να ασχολείται κάποιος με θεωρίες συνομωσιών είναι αποδεκτό και εν μέρει επιθυμητό μιας κι αν μη τι άλλο αναγκάζεται να ψάξει περισσότερο ένα θέμα και κατά συνέπεια να ενημερωθεί καλύτερα. Από το σημείο όμως που γίνονται εμμονή και χαρακτηρίζουν όλη τη στάση μας απέναντι στην καθημερινότητα αρχίζουμε να έχουμε πρόβλημα.

Όταν ένας λαός έχει τόση μεγάλη έφεση στη συνομωσιολογία το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι πως μισούμε την πραγματικότητα. Το αν και πόσο συμβάλουμε στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας είναι στη σφαίρα της υποκειμενικότητας του καθενός. Κι αυτό αποτελεί μέγιστο πρόβλημα γιατί παραιτούμαστε από την προσπάθεια να διαμορφώσουμε μια καλύτερη καθημερινότητα θεωρώντας πως όλα γύρω μας είναι προαποφασισμένα και προκαθορισμένα.