Πολυκαταστήματα φυλακές

Ένα από τα πολλά παράδοξα αυτής της χώρας είναι πως ενώ έχουμε εξαιρετικές καιρικές συνθήκες στο μεγαλύτερο διάστημα του έτους οι πόλεις μας, και κυρίως η Αθήνα, δεν έχουν κατασκευαστεί με γνώμονα να περπατούνται. Η σημαντικότερη ίσως αιτία γι αυτό είναι πως δεν έχουμε μεγάλα πεζοδρόμια. Αρκεί να σκεφτούμε πως ο πλέον εμπορικός δρόμος της χώρας μας, δηλαδή η Ερμού, τυγχάνει να είναι πεζόδρομος. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως τις μέρες των αργιών το σύνολο του πληθυσμού της πρωτεύουσας συγκεντρώνεται σε δύο-τρεις περιοχές καθώς δεν έχουμε και που αλλού να περπατήσουμε.

Άρα κατά μια έννοια η διαδικασία του shopping δεν είναι και ιδιαιτέρως ευχάριστη μιας και η πόλη δεν προσφέρει την απαιτούμενη υποδομή για να περπατήσουμε με την ησυχία μας και μαζί με την καταναλωτική μας ανάγκη να ικανοποιήσουμε και την ψυχοσωματική. Υπό αυτό το πρίσμα ίσως είναι δικαιολογημένη η συγκέντρωση καταστημάτων σε κλειστούς χώρους.

Παρόλα αυτά εξακολουθεί να ξενίζει ως επιλογή. Συμβαδίζει με τους ρυθμούς της ζωής μας που στην προσπάθεια να τα προλάβουμε όλα μειώνουμε το χρόνο που ασχολούμαστε με το κάθε τι. Επομένως η λογική πίσω από τα τερατώδη πολυκαταστήματα είναι απλή. Δαπανείστε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο στις μετακινήσεις κι ασχοληθείτε μόνο με το shopping αυτό καθαυτό.

Με βάση αυτή τη λογική όμως προκύπτει ένα θεμελιώδες ζήτημα. Η διαδικασία του shopping πως ακριβώς ερμηνεύεται από τον καθένα μας; Αφορά μόνο την αγορά ή και όλη τη διαδικασία που λαμβάνει χώρα και εκτός των καταστημάτων; Δηλαδή το να περπατάς κάτω από έναν ηλιόλουστο ουρανό, να αναπνέεις φρέσκο αέρα-όσο μολυσμένος κι αν είναι σίγουρα είναι πολύ καλύτερος από τον ανακυκλωμένο ενός κλειστού χώρου, να μπορείς να καπνίσεις το τσιγάρο σου χωρίς να ανησυχείς πως ενοχλείς τους περαστικούς και γενικώς να έχεις τη δυνατότητα να ξαλαφρώσεις κάπως την οπτική σου από βιτρίνες κι ανθρώπους. Σίγουρα δεν ζούμε στη Φλωρεντία που αποτελεί μνημείο αρχιτεκτονικής αλλά ακόμα κι ένα μπαλκόνι με λουλούδια έχει την ομορφιά του.

Δυστυχώς αφομοιώνουμε ως λαός τα πιο θλιβερά δυτικά πρότυπα την ίδια στιγμή που περηφανευόμαστε πως δεν έχουμε γίνει ακόμα «αμερικανάκια». Σε κάποιες δυτικές χώρες έχουν αναπτυχθεί γιγάντιες κατασκευές όπου μέσα φιλοξενούνται προσομοιωμένες παραλίες, με θαλασσινό νερό και ψηλή αμμουδιά κυρίως σε μέρη που δεν έχουν άμεση πρόσβαση στη θάλασσα. Όσο τραγικά κι αν μας φαίνονται αυτά τα φαινόμενα, η καθημερινότητα που βιώνουμε την τελευταία δεκαετία μας προϊδεάζει πως δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν κι εδώ.

Μαζικό φαγητό, μαζική ψυχαγωγία, μαζικές κατοικίες, μαζικός τρόπος αγορών και ο κατάλογος επιμηκύνεται επικίνδυνα. Το σίγουρο είναι πως κανείς δεν μας υποχρεώνει να υιοθετήσουμε αυτό τον τρόπο ζωής. Είναι απλά θέμα επιλογής μας. Κι όσο νωρίτερα το αντιληφθούμε τόσο καλύτερες προοπτικές θα έχει το μέλλον μας.