Παραλειπόμενα μιας παραίτησης

Με την πρόσφατη παραίτηση του υφυπουργού Δημόσιας Τάξης έχουμε φτάσει αισίως σε τρεις υφυπουργούς και περίπου τριανταπέντε διοικητές οργανισμών οι οποίοι σε διάστημα μόλις δύο ετών έχουν αποπεμφθεί από τις θέσεις τους για θέματα ηθικής τάξης. Η συγκεκριμένη περίπτωση όμως είναι ενδιαφέρουσα και για έναν ακόμα λόγο. Καταδεικνύει με τον πιο περίτρανο τρόπο τα άγχη και τα αδιέξοδα της σημερινής κυβέρνηση.

Ο πρώην υφυπουργός Δημόσιας Τάξης εξέφραζε το παράπονο του σε ένα σχετικά φιλικό περιβάλλον. Πως το έργο της κυβέρνησης δεν προβάλετε σωστά από τα μέσα ενημέρωσης, πως υπάρχει μια μόνιμη τάση για δημιουργία εντυπώσεων και πως τελικά, για τον ίδιο, οι πάντες προσπαθούν να βρουν αφορμές για να δημιουργούνται θέματα εκεί που δεν υφίστανται μιας και όλες οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες αντιμετωπίζονται εχθρικά. Κάπου εκεί ήρθε και η αναφορά στον εισαγγελέα, ο οποίος με βάση τον ανωτέρω συλλογισμό είναι ανεκδιήγητος γιατί βάζει σε μπελάδες την κυβέρνηση γενικότερα.

Η σημερινή κυβέρνηση έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα παράδοξο. Τόσο ως αντιπολίτευση, όσο και ως κυβέρνηση, επικαλείται άδικη αντιμετώπιση από τα μέσα ενημέρωσης. Επί μονίμου βάσεως τα τελευταία δέκα χρόνια, τα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας ανακαλύπτουν σκοτεινές δυνάμεις που αντιτίθενται στο έργο που θέλουν να επιτελέσουν.

Κάπως έτσι για την κυβέρνηση τη μία φταίνε οι δημοσιογράφοι που δεν προβάλλουν το έργο που επιτελείται, την άλλη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για ακριβώς τους ίδιους λόγους, την τρίτη οι εφοριακοί που είναι συντεταγμένοι με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και δημιουργούν προβλήματα στην είσπραξη των εσόδων, μετά τα εκάστοτε οργανωμένα συμφέροντα που τους καταπολεμούν λυσσαλέα και τέλος διάφοροι θεσμοί, όπως η εισαγγελία τώρα ή το Συμβούλιο της Επικρατείας παλιότερα το οποίο εκνεύριζε τον κ. Σουφλιά γιατί με τις επεμβάσεις του καθυστερεί η δημοπράτηση έργων.

Με όλα αυτά προκύπτει ένα βάσιμο συμπέρασμα πως οι κυβερνώντες έχουν μια δικαιολογία για τα πάντα. Δημιουργώντας και καλλιεργώντας μια φιλολογία πολεμικής ενάντια στο κυβερνητικό έργο, ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικαλεστούν εξωγενείς παράγοντες που τους εμποδίζουν να κάνουν τη δουλειά τους. Όσο ευφυές κι αν είναι αυτό ως πρακτική, δημιουργεί μια κατάσταση σύμφωνα με την οποία οι υπουργοί και οι υφυπουργοί δεν ευθύνονται για τίποτα. Κατά συνέπεια δεν ελέγχονται και για τίποτα. Παύει δε, να θεωρείται ευφυής ως στρατηγική από τη στιγμή που αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων πως η κυβέρνηση έχει παγιδευτεί σε αυτή τη φιλολογία, καθώς ήδη τα στελέχη της έχουν αρχίσει να φθείρονται εξαιτίας αυτής της φιλοσοφίας. Που ακούστηκε υπουργός Οικονομικών να απειλεί υφιστάμενο του με μήνυση; (περίπτωση Παλαιοκρασσά).

Αυτό που φαίνεται πως δεν έχουν αντιληφθεί οι κυβερνώντες δεν είναι αν και κατά πόσο το έργο τους προβάλλεται σωστά στην κοινωνία αλλά αν αυτό το έργο είναι αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία. Με απλά λόγια σε ζητήματα για τα οποία κρίθηκε και απορρίφθηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, η σημερινή δεν έχει να επιδείξει ιδιαίτερα κατορθώματα. Ζητήματα όπως η ανεργία ή η ακρίβεια, εξακολουθούν να είναι στην ίδια κατάσταση που ήταν και πριν δύο χρόνια. Αυτό οφείλει να διαχειριστεί η κυβέρνηση κι όχι να ανακαλύπτει παντού και πάντα εχθρούς.