Ως πότε παλικάρια

Η σκηνή που ακολουθεί είναι αληθινή αν και καθόλου πρωτότυπη. Τετάρτη πρωί σε υποκατάστημα του ΟΤΕ για πληρωμή λογαριασμού. Η ουρά έχει περί τα είκοσι άτομα και όλως τυχαίως μόνο ένα ταμείο λειτουργεί από τα τέσσερα συνολικά. Στα υπόλοιπα ταμεία οι υπάλληλοι δεν εξυπηρετούν το κοινό.

Από τα είκοσι άτομα τα δύο αγανακτούν. Οι υπόλοιποι δεκαοχτώ δέχονται στωικά την ταλαιπωρία. Σε ερώτηση γιατί οι υπάλληλοι στα άλλα ταμεία δεν εξυπηρετούν το κοινό η απάντηση είναι «γιατί κάνουν δουλειά του ΟΤΕ». Υποτίθεται πως η δουλειά του ταμεία είναι η είσπραξη από το κοινό.

Το άκρον άωτον της αναισθησίας είναι πως το ένα από τα δύο άτομα που πηγαίνει να παραπονεθεί χάνει τη σειρά του από κάποιον καλόβολο που σπεύδει να αναπληρώσει το κενό.

Ας μιλήσουμε για τα δεδομένα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν ευγένεια ούτε κόπτονται ιδιαίτερα να εξυπηρετήσουν τους πολίτες. Όλοι; Προφανώς όχι. Αλλά είτε είναι οι περισσότεροι, είτε οι λιγότεροι, σημασία έχει πως υπάρχουν. Η ταλαιπωρία από κρατικούς οργανισμούς είναι μια εμπειρία που όλοι ανεξαιρέτως έχουμε βιώσει.

Ας μιλήσουμε για τα αυτονόητα. Μπορούμε να περιμένουμε να μάθουν οι δημόσιοι υπάλληλοι να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά αυτό μπορεί να πάρει και πενήντα χρόνια. Στο μεσοδιάστημα μπορούμε να αξιώσουμε να μας συμπεριφέρονται όπως μας αρμόζει. Αν στο ανωτέρω παράδειγμα διαμαρτύρονταν δεκαπέντε άτομα αντί για δύο και τα τέσσερα ταμεία του συγκεκριμένου υποκαταστήματος θα λειτουργούσαν.

Ας μιλήσουμε για τα δυσάρεστα. Είμαστε ζώα. Με τη στάση μας επιτρέπουμε στον οποιονδήποτε αργόσχολο να μας ταλαιπωρεί. Θεωρούμε πως το να διαμαρτύρεσαι και να διεκδικείς είναι μπελάς που σε κάνει γραφικό. Στην εξαιρετική περίπτωση που κάποιος διαμαρτυρηθεί και για τα δικά μας δικαιώματα τον αγνοούμε και κοιτάμε να κάνουμε τη δουλίτσα μας να βολευτούμε. Θέλουμε να αποκτήσουν όσοι συναλλασσόμαστε μαζί τους επαγγελματική ευσυνειδησία αλλά εμείς να μη χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας.

Η Ελλάδα είναι ο παράδεισος των κυνικών. Είναι πολύ εύκολο να είσαι κυνικός σε αυτή τη χωρά από τη στιγμή που διαπιστώνεις πως επί της ουσίας ο καθένας κοιτάει μόνο τον εαυτό του. Κάπως έτσι έφτασε μέσα σε τρία χρόνια το σουβλάκι να τριπλασιαστεί η αξία του, οι ταξιτζήδες να είναι επί μονίμου βάσεως αγενείς, οι υπάλληλοι στους δημόσιους οργανισμούς να μας γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνη, το οκτάωρο να έχει γίνει επιεικώς δεκάωρο με τα ίδια χρήματα, τα μισά φαγητά που τρώμε έξω να είναι ληγμένα και πάει λέγοντας. Και κάπως έτσι είναι που συσσωρεύεται μέσα μας αγανάκτηση ετών η οποία καταδυναστεύει τη ζωή μας και τις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους.

Μπορούμε βέβαια να κοιτάξουμε να βολευτούμε κι εμείς και ας ασχοληθεί άλλος με τα δυσάρεστα. Το πρόβλημα είναι πως δεν μπορούμε να βολευτούμε όλοι. Όσοι βολεύτηκαν, βολεύτηκαν. Οι υπόλοιποι πρέπει να βγάλουμε μόνοι μας το φίδι από την τρύπα. Αντί να βγάζουμε την αγανάκτηση μας στους δικούς μας ανθρώπους, ας τη βγάλουμε σε αυτούς που μας ταλαιπωρούν.

Πάρτε για παράδειγμα την ιστορία με το “The Athens Mall”. Το Συμβούλιο Επικρατείας εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία έπρεπε να διακοπούν όλες οι εργασίες. Παρόλα αυτά το κτίριο χτίστηκε. Ως πολίτες θέλουμε να λειτουργούν οι θεσμοί. Διαφορετικά κανείς δεν μας εξασφαλίζει από την κάθε είδους αυθαιρεσία. Το Συμβούλιο Επικρατείας είναι πάνω κι από τον πρωθυπουργό μιας χώρας κι έτσι πρέπει να είναι γιατί κάποιος πρέπει να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία. Παρόλα αυτά, μια σειρά από κρατικούς παράγοντες το αγνόησαν και ζουν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι απλό. Γιατί τους το επιτρέπουμε; Την επόμενη φορά που θα πάμε στο συγκεκριμένο εμπορικό κέντρο θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως με την παρουσία μας εκεί νομιμοποιούμε και επικροτούμε την ασυδοσία. Από τη στιγμή που περνάμε την είσοδο παύουμε να έχουμε το δικαίωμα να παραπονιόμαστε για τις κάθε είδους αυθαιρεσίες. Όσοι αγνόησαν τους νόμους κι έχτισαν αυτό το τερατούργημα επένδυσαν στη δική μας αφέλεια. Επένδυσαν στον ωχαδερφισμό του έλληνα που γκρινιάζει για πολλά πράγματα αλλά επί της ουσίας δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση. Κι όμως, είναι τόσο απλό να αλλάξουν τα πράγματα. Αρκεί να μην τα επιδοκιμάζουμε με τις πράξεις μας. Παντού έχει μαγαζιά. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και μην πάτε στο συγκεκριμένο. Ας οργανώσουμε ένα μποϊκοτάζ. Έχουμε και τα μέσα και πολύ περισσότερο το κίνητρο να το πράξουμε. Σύμφωνα με τις στατιστικές στο Διαδίκτυο είμαστε τρία εκατομμύρια άνθρωποι. Αν ο καθένας από εμάς ενημερώσει τους γνωστούς και φίλους του είναι πολύ εύκολο να οργανωθεί ένα μποϊκοτάζ. Όσοι έχουμε blog ας βάλουμε μια ενημέρωση για τους αναγνώστες.

Αν δεν κάνουμε κάτι είμαστε συνυπεύθυνοι.