Τα επικοινωνιακά πάθη μιας κυβέρνησης

Ο Πολύζος εκδιώχθηκε απλά επειδή διατύπωσε μια γενικόλογη διαπίστωση. Ο Τσιτουρίδης επειδή προσπάθησε να κάνει παράτυπη μεταγραφή του γιου του. Σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια ο Βαλινάκης θα έπρεπε να είχε εκδιωχθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Η κυβέρνηση όμως δεν μπορεί να αντέξει κι άλλες απώλειες για θέματα ηθικής τάξης. Άρα κατά μια έννοια ο Καραμανλής έχει ήδη κατεβάσει τον πήχη της ηθικολογίας καθώς αντιλαμβάνεται τώρα πως η συγκεκριμένη σταυροφορία έχει αρχίσει να του κοστίζει πάρα πολύ.

Το πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία είναι πως δυσκολεύεται να φορέσει το κοστούμι του κρινόμενου. Τα στελέχη της, είτε είναι υπουργοί, είτε εκτός κυβέρνησης, αδυνατούν ακόμα και μετά από μια διετία να αφήσουν πίσω τους το ρόλο του κριτή και να αναλάβουν το ρόλο του απολογούμενου. Όταν, δε, οι κρίσεις αφορούν ενδοκυβερνητικά θέματα έχουν απολέσει εκ προοιμίου και την εναλλακτική να κατηγορήσουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ για να καταμερίσουν κάπως την ευθύνη. Επομένως, όλη η φθορά είναι ένα δηλητήριο που πρέπει να πιουν μόνοι τους.

Υπό διαφορετικές συνθήκες η συγκεκριμένη συμπεριφορά θα μπορούσε να εκληφθεί ως δείγμα αλαζονείας. Με τον Καραμανλή όμως να απέχει έντονα από οποιαδήποτε προσπάθεια κάλυψης των υφισταμένων του, δύσκολα ένας υπουργός θα νοιώσει την απαιτούμενη ασφάλεια ώστε να επιδοθεί σε αλαζονικές συμπεριφορές. Ο τελευταίος που το διαπίστωσε αυτό με τον πιο άγαρμπο τρόπο ήταν ο Βουλγαράκης. Από λύση της επόμενης μέρας, όπου επόμενη μέρα όταν η Ν.Δ. θα έχανε τις εκλογές, κατέληξε να κρύβεται από την επικαιρότητα για να μην αντιμετωπίσει τα ερωτήματα σχετικά με το θέμα των Πακιστανών.

Επομένως με την αλαζονεία εκτός κάδρου, αυτό που μένει είναι μια πολιτική απειρία σε διαχείριση κρίσεων. Είναι αδυναμία εκτίμησης της σοβαρότητας ενός γεγονότος και της δυναμικής που έχει ώστε να εξελιχθεί σε κρίση μεσοπρόθεσμα. Τα κομματικά όργανα το έχουν εστιάσει σε επικοινωνιακό έλλειμμα το οποίο τυγχάνει να έχει ονοματεπώνυμο, αυτό του κυβερνητικού εκπροσώπου. Είναι όμως συνολικότερο πρόβλημα της κυβέρνησης και αφορά την κυβερνητική απειρία ορισμένων στελεχών και κυρίως του ίδιου του Καραμανλή.

Ο πρωθυπουργός προτιμά να κρύβεται από την επικαιρότητα σε αντιδιαστολή με αυτό που έκανε όσο ήταν στην αντιπολίτευση. Αυτό εκφράζεται με τον πιο εύσχημο τρόπο από τη γενικότερη στάση του Ρουσόπουλου κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων. Ολιγόλογες και κοφτές απαντήσεις σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο, αυστηρό ύφος που δεν επιτρέπει οικειότητες και σιβυλλικές δηλώσεις που φλερτάρουν με την ειρωνεία.

Όσο όμως η κυβέρνηση αποφασίζει να μη σχολιάζει την επικαιρότητα, τόσο φουντώνουν οι φήμες και η φιλολογία. Και στην πολιτική, οι φήμες έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος από τα γεγονότα γιατί δημιουργούν εντυπώσεις. Κάπως έτσι έφτασε να θεωρηθεί η κατάθεση της κα. Βαλινάκη εσπευσμένη και επιβαλλόμενη από τις καταστάσεις, ενώ θα μπορούσε να έχει λυθεί το θέμα εξ’ αρχής χωρίς να ανοίξει μύτη. Αρκούσε να πιέσει η κυβέρνηση είτε την ίδια, είτε τις ανακριτικές αρχές, για εξέταση της από τον Μάρτιο που ανέκυψε το θέμα ώστε να ξεμπέρδευε μια και καλή. Και στο ενδιάμεσο θα μπορούσε η σύζυγος του υφυπουργού εξωτερικών να έχει κάνει κάποιες δημόσιες δηλώσεις, πριν προφυλακιστεί ο Κεχαγιόγλου, ώστε να αποφύγει τις αρνητικές εντυπώσεις.

Το συμπέρασμα για την κυβέρνηση είναι πως αυτά που αποφεύγει να πει τής κοστίζουν πολύ περισσότερο από αυτά που θα μπορούσε να είχε πει. Με άλλα λόγια, οι εποχές δεν επιτρέπουν αφ’ υψηλού πολιτική στη διαχείριση των κρίσεων. Κάποιοι πρέπει να αρχίσουν να λερώνουν τα χέρια τους.