Περί ναρκωτικών… εκ βαθέων
Ήταν ένα βράδυ Ιουλίου πριν αρκετά χρόνια όταν χάσαμε το φίλο μου. Ήταν χρήστης ναρκωτικών. Ήμασταν τότε στα δεκαοχτώ, μόλις είχαμε τελειώσει το σχολείο κι αποφασίζαμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια. Είχαμε βγει βραδάκι τέσσερεις φίλοι σε ένα συνοικιακό μπαρ με τραπεζάκια έξω και τα πίναμε μιλώντας περί ανέμων και υδάτων. Αργά τη νύχτα το διαλύσαμε και πήγαμε σπίτια μας. Την επόμενη μέρα χτύπησε το τηλέφωνο. Τον είχαν βρει νεκρό στο σπίτι του οι γονείς του. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κυριολεκτικά έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου.
Και οι τρεις της παρέας το ξέραμε πως έπαιρνε ναρκωτικά. Ήταν κοινό μυστικό. Υποψιάζομαι πως κι ο φίλος μου ήξερε πως το ξέραμε. Αλλά για εμάς ήταν θέμα ταμπού, ποτέ δεν θυμάμαι να το συζητήσαμε μπροστά του. Δεν ήταν πως ντρεπόμασταν, απλά δεν ξέραμε τι να του πούμε. Τι λες σε έναν άνθρωπο που παίρνει ναρκωτικά; Από την άλλη μέσα στην άγνοια μας ποτέ δεν φανταζόμασταν πως μια μέρα θα πέθαινε. Ίσως γιατί δεν ξέραμε πως το είχε ρίξει στα «σκληρά» παρόλο που σε καθημερινή βάση εξαφανιζόταν για πολλές ώρες. Ίσως γιατί δεν θέλαμε να το σκεφτούμε.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε αλλά ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω εκείνο το βράδυ. Τη μια στιγμή ήμασταν μαζί και γελάγαμε και την επόμενη είχε φύγει. Κάθε φορά που τον θυμάμαι δακρύζω. Αισθάνομαι ένοχος και μου λείπει πολύ ο μπαγάσας. Ήξερα και δεν έκανα κάτι. Αλλά ακόμα και σήμερα δεν ξέρω τι θα μπορούσα να είχα κάνει. Ακούγεται οξύμωρο αλλά έτσι είναι οι παιδικές φιλίες. Παθιασμένες κι αληθινές. Κι είναι αυτό το πάθος που με οδηγεί να πιστεύω πως ως φίλος του όφειλα να κάνω κάτι.
Κάθε φορά που ακούω για ναρκωτικά σκέφτομαι πως από πίσω υπάρχουν παρόμοιες θλιβερές ιστορίες. Υπάρχουν νόμοι και πολιτικές για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, άλλοτε επιτυχημένοι, άλλοτε όχι. Αλλά το πιο βασικό από όλα είναι τι μπορεί να κάνει μια παρέα τριών ανθρώπων για τον τέταρτο που ξέρει πως είναι χρήστης. Αυτό είναι θέμα παιδείας που εμείς δεν την είχαμε. Δεν ξέρω αν την έχουν οι σημερινοί πιτσιρικάδες αν κι έχω βάσιμες υποψίες πως είναι το ίδιο νυχτωμένοι όπως κι εγώ στην ηλικία τους.
Ελπίζω κι εύχομαι οι μελλοντικές παρέες να είναι πολύ πιο συγκροτημένες κι ώριμες από τη δική μου. Και πέρα από τους νόμους και τους αστυνόμους κάποια στιγμή η πολιτεία να φροντίσει να μάθει στους νέους πως πρέπει να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις. Γιατί πίσω από κάθε χρήστη ναρκωτικών υπάρχει μια παρέα που τις περισσότερες φορές απλά στέκεται βουβή και παρακολουθεί έναν άνθρωπο να αυτοκαταστρέφεται. Κάποιοι λένε πως μέσα στην εκκλησία βρίσκεις καταφύγιο. Άλλοι ισχυρίζονται το ίδιο για τον αθλητισμό, αυτό μάλιστα έχει γίνει και σλόγκαν. Αλλά όπως είναι γνωστό, οι παρέες γράφουν ιστορία.
posted by epikairos @ 7:36 PM
5 comments
5 Comments:
File mou symbasxw apla...
Όσο και να φαίνεται οξύμωρο, το χειρότερο με τα ναρκωτικά δεν είναι ότι σκοτώνουν. Είναι ότι παραμορφώνουν την συμπεριφορά του χρήστη και τον μετατρέπουν σε ζωντανό νεκρό. Η διάρκεια είναι το χειρότερο.
Δυστυχώς άπαξ και ένας άνθρωπος εθιστεί (βιολογικά και ψυχικά) είναι σχεδόν αδύνατον να αντιστραφεί η πορεία και να επανέλθει στην φυσιολογική του κατάσταση.
Με βάση αυτό το καλύτερο που μπορούσε να κάνει κάποιος για τον φίλο του, ήταν να παραμείνει κοντά του και να μην τον εγκαταλείψει. Όσο και αν ακούγεται παράλογο ο θάνατος για έναν χρήστη αποτελεί λύτρωση και είναι παρήγορο ότι έζησε όσο έζησε δίχως να προδοθεί από τους οικείους του.
Από μακροσκοπικής άποψης, το μείζων ζήτημα είναι να αντιληφθούμε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τα χρειάζονται και τι ακριβώς αυτά προσφέρουν.
Τα ναρκωτικά υπάρχουν από αρχαιοτάτων χρόνων ωστόσο η αλόγιστη χρήση τους τελευτά τα έχει μετατρέψει σε μάστιγα.
Εκείνο που προκαλούν στον χρήστη είναι κυρίως η αποσύνδεση από το περιβάλλον και τον πραγματικό κόσμο. Για λίγο χρόνο δίνουν την δυνατότητα της αποδέσμευσης από τις υποχρεώσεις και τα προβλήματα που υπάρχουν στην ζωή. Κατ’ επέκταση ο χρήστης για αυτό το μικρό χρονικό διάστημα ζει σε έναν δικό του φανταστικό κόσμο όπου οι καταστάσεις είναι όπως θα τις ήθελε αυτός.
Μέσα στην κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν αντέχουν τον τρόπο λειτουργίας της και αισθάνονται ένα αίσθημα αδιεξόδου και ασφυξίας. Αυτές είναι οι συνθήκες οι οποίες καθιστούν έναν άνθρωπο εν δυνάμει χρήστη. Από εκεί και έπειτα είναι θέμα τύχης το πότε και αν θα γίνει και εν ενεργεία χρήστης.
Το αίσθημα του αδιεξόδου εντείνεται από δύο παράγοντες. Από την κρισιμότητα των καταστάσεων που αισθάνεται ότι αντιμετωπίζει ο άνθρωπος για την μετέπειτα πορεία της ζωής τους αλλά και από την ένταση με την οποία προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει. Γι’ αυτό και το φαινόμενο παρατηρείται σε μεγαλύτερο βαθμό στους νέους.
Δυστυχώς από αυτή την κατάσταση το σύστημα έχει βρει πόλους και διαφόρους τρόπου ώστε να ωφελείται.
Εντελώς συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι μέσω της καταστολής διαιρεί αυτούς που έχουν σχέση με τα ναρκωτικά, σε θύτες και θύματα. Η κρίση που θα παραχθεί από την καταστολή στις τάξεις των ναρκομανών θα μετατραπεί σε προσφορά από την οποία, σε συνδυασμό με τον εθισμό, θα παραχθεί κέρδος. Το κέρδος θα φέρει ανταγωνισμό και ο ανταγωνισμός θα επεκτείνει το σύστημα.
Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από αυτή την επαναληπτική διαδικασία θα χρειαστεί να ξεπλυθούν. Κατά την διάρκεια αυτού του σταδίου το 90% θα περάσει μέσω των ελεγχόμενων μηχανισμών στο κράτος και θα χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους, από κρατικές επιχορηγήσεις έως προεκλογικές εκστρατείες. Το υπόλοιπο 10% είναι αυτό που θα αναδείξει τον πρώην έμπορο ως αυτοδημιούργητο που αν κάποια στιγμή φτιάξει και κανέναν εκκλησάκι θα χαρακτηριστεί και «φιλάνθρωπος».
Λύση δεν αποτελεί η αποποινικοποίηση διότι και από αυτή είναι απλά θέμα χρόνου να αποδειχθεί το άτοπο και να επιστρέψουμε στην καταστολή.
Η μόνη λύση σε μακροσκοπικό επίπεδο είναι συνδυασμός δύο συνιστωσών. Πρώτον να παραλύσει ο μηχανισμός ξεπλύματος των χρημάτων και ταυτόχρονα το σύστημα υγείας να αναλάβει όλους τους εξαρτημένους χρήστες. Έτσι σταματάει το κέρδος και εσωτερικά και εξωτερικά του φαινομένου.
Όσον αφορά σε ατομικό επίπεδο οτιδήποτε μειώνει το αίσθημα άγχους αποτελεί ευεργετικό παράγοντα. Ο Χριστιανισμός, η καλή υγεία, η ευρεία μόρφωση, οι καλοί φίλοι, το καλό περιβάλλον, το παιχνίδι, ο αθλητισμός είναι μερικά.
Δεν είχα παρόμοια εμπειρία ποτέ στην ζωή μου για να τεκμηριώσω αυτά που θεωρώ σωστά.
Παρόλα αυτά για μια εποχή έκανα πολύ στενή παρέα με μια κοπέλα η οποία τα γούσταρε αυτά τα πράγματα.
Από αυτήν που την εμπειρία κατάλαβα ότι τα ναρκωτικά τελικά δεν έρχονται σε σένα. Εσύ πας σε αυτά. Τρανό παράδειγμα και το δικό σου που κανείς εκτός από έναν στην παρέα σας δεν είχε αναμειξη με αυτά.
Τότε λοιπόν που έκανα παρέα με εκείνη την κοπέλα, πολλά χρόνια πριν, και συχνάζαμε σε στέκια που φημήζονταν για το πάρε δώσε τους με αυτά όπως επίσης συναναστρεφόμασταν με ανθρώπους που έκαναν χρήση, ποτέ μα ποτέ δεν μου έγινε πρόταση έμμεση ή άμεση να κάνω χρήση και εγώ.
Εκείνη φυσικά και έβρισκε να αγοράζει και έκανε χρήση. Σαν να υπήρχε ένας κώδικας αναμεταξύ τους.
Τελικά έχω την εντύπωση ότι αυτό που σπρώχνει έναν νέο άνθρωπο (έχετε δει πολλους σε μεγάλη ηλικία να τα ξεκινούν?) στα ναρκωτικά είναι η έλλειψη προοπτικής στην ζωή τους, η δυσκολία που αντιμετωπίζουν για να παλέψουν για αυτήν, η έλλειψη στόχων και όλα αυτά που δημιουργούν σε όλους μας διάθεση για να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Σε εκείνους λείπουν.
Και τελικά δεν ξέρω βέβαια καν αν είναι εύκολο ή εφικτό, αλλά η μόνη βοήθεια που ίσως μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτούς τους ανθρώπους είναι να δώσουμε "νόημα" στην ζωή τους.
Ολα τα άλλα εξαρτώνται από αυτούς.
Έχεις δίκιο σε αυτό που λες debby, τα ναρκωτικά ποτέ δεν έρχονται σε εσένα. Γι αυτό και δεν πιστεύω όλους αυτούς που ισχυρίζονται πως μέρος του προβλήματος είναι πως τα βρίσκεις πολύ εύκολα. Το πρόβλημα είναι μέσες άκρες σε αυτά που ανέφερες συν το γεγονός πως σε εκείνες τις ηλικές πολλές φορές κάνεις πράγματα απλά για να τα κάνεις. Τα ναρκωτικά δεν θέλουν και πολύ για να κολλήσεις.
Έχω δει και μεγάλους ανθρώπους να τα ξεκινούν αλλά αυτό έχει να κάνει με τα εργασιακά και την κοκαϊνη που είναι η πατερίτσα του οικοδομήματος που λέγεται γκλάμουρ ζωή. Αυτοί όμως δεν με απασχολούν, ενήλικες είναι ας κάνουν ότι θέλουν. Το ζήτημα είναι τα παιδιά.
Συμπάσχω με τον πόνο σου - κάποτε χάσαμε 16-χρονο γιατί από τα μαλακά, την έψαξε πολύ και τελικά τον έφαγαν τα σκληρά. Οι γονείς ήταν καλοί άνθρωποι, μεροδούλι-μεροφάι, δεν μπορούσαν να χειριστούν τα "υπαρξιακά" των παιδιών τους, αλλά έδιναν ό,τι μπορούσαν για τα "κυβικά τους". Ο αδερφός του -ειρωνία- ούτε καν κάπνιζε... Στην κηδεία του, ήταν και οι "φίλοι" των παιδιών, και μάλιστα οι 3 που ήταν στα σκληρά. Περιττό να σου πω, ότι κοντέψαμε να τους λυντσάρουμε. Δυστυχισμένες ψυχές σίγουρα, αλλά ήταν αδύνατο να τους συμπονέσουμε εκείνες τις στιγμές... Πάντως να και στα μούτρα μας, που βλέπαμε τόσο καιρό και δεν κάναμε τίποτα...
Post a Comment
<< Home