Μύθοι και Μουντιάλ

Πολλά γράφτηκαν, ειπώθηκαν και θα γραφτούν για τον αποκλεισμό της Βραζιλίας από το Μουντιάλ. Τα περισσότερα από αυτά προκύπτουν από το γεγονός πως πολλοί βιάστηκαν να χρίσουν πρωταθλητές τους Βραζιλιάνους ανεξάρτητα από τι γινόταν στο γκαζόν. Επειδή ως μονάδες είναι μπαλαδόροι και χαίρεσαι να τους βλέπεις. Εδώ όμως μια εθνική Ελλάδας κέρδισε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χωρίς να έχει μπαλαδόρους. Γιατί το ποδόσφαιρο ευτυχώς δεν είναι μόνο θέμα ικανοτήτων. Όπως κι όλα τα πράγματα στη ζωή εξάλλου.

Το ποδόσφαιρο είναι πάνω από όλα θέμα ψυχολογίας. Το σύγχρονο management επενδύει τεράστια κονδύλια στην έρευνα πάνω στους τομείς της ψυχολογίας. Σε οποιοδήποτε συλλογικό σχήμα οι ειδικές ικανότητες του καθενός περνάνε σε δεύτερη μοίρα αν δεν υπάρχει ψυχολογία νικητή. Και συνήθως η ψυχολογία νικητή σε ένα συλλογικό σχήμα διαμορφώνεται από έναν άνθρωπο ο οποίος μοιραία αναλαμβάνει τον τίτλο του ηγέτη. Το οποίο είναι ότι ακριβώς έλειπε από τη Βραζιλία. Κι έλειπε εδώ κι αρκετό καιρό. Για την ακρίβεια από τη μέρα που ο Ριβάλντο έφυγε από αυτή την ομάδα.

Η Βραζιλία είναι μια ομάδα που σημαντικό μερίδιο της επιτυχίας της βασίζεται στο δέος που προκαλεί στους αντιπάλους της. Οι οποίοι ζαλίζονται από το μύθο αυτής της ομάδας και την αντιμετωπίζουν υπό το βάρος της ψυχολογικής πίεσης. Μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο τους μια ομάδα που έχει αντίστοιχο οίστρο. Μια ομάδα που δεν έχει κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στους Βραζιλιάνους γιατί έχει κερδίσει τα πάντα. Κι εκεί, ξαφνικά, κατέρρευσε όλος ο μύθος της Βραζιλίας.

Πως γίνετε κι ένας παίκτης σαν τον Ροναλντίνιο ήταν σκιά του εαυτού του; Γιατί και ο ίδιος ο Ροναλντίνιο καταπιέστηκε από το μύθο αυτής της ομάδας. Του έπεσε πολύ βαριά η φανέλα με το δεκάρι στην πλάτη. Κι από παίκτη ορχήστρα μεταμορφώθηκε σε παίκτη κομπάρσο που είναι ζήτημα να πήρε δύο φάσεις πάνω του σε ολόκληρη τη διοργάνωση. Κι από κοντά όλα τα μεγάλα αστέρια της ομάδας όπως ο Κακά. Παίκτες οι οποίοι σε επίπεδο τεχνικής κατάρτισης αγγίζουν την τελειότητα. Αλλά δεν έχουν ψυχολογία ηγέτη. Δεν είναι τυχαίο πως ο μοναδικός διασωθέντας από το ναυάγιο της Βραζιλίας ήταν ο «χοντρός» Ρονάλντο. Ένας παίκτης που έχει καταπιεστεί από το μύθο αυτής της ομάδας κι έχει καταρρεύσει συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία μιας ολόκληρης σειράς σεναρίων αναφορικά με το τι ακριβώς έγινε πριν οκτώ χρόνια πριν τον τελικό με τη Γαλλία. Και γι αυτό είχε την ψυχική δύναμη στην κατάλληλη στιγμή να παίξει την καλύτερη μπάλα από όλους της παρέας του.

Κι από την άλλη υπήρχε ένας Ζιντάν. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της τελευταίας εικοσαετίας. Που στον αντίποδα με τα αντίστοιχα αστέρια της αντίπαλης ομάδας όχι μόνο δεν καταπιέστηκε από το βάρος των περιστάσεων αλλά αναγεννήθηκε και μαζί με αυτόν όλη η ομάδα του. Ένας ποδοσφαιριστής που στο κύκνειο άσμα της καριέρας του μας χάρισε ένα ρεσιτάλ τεχνικής αρτιότητας και θεάματος.

Το ποδόσφαιρο πάνω από όλα είναι ένα παιχνίδι. Κι όπως σε κάθε παιχνίδι πρέπει να παίζεις για τη χαρά. Όταν όλοι σε θεωρούν αναμφισβήτητο φαβορί τότε σου στερούν τη χαρά του παιχνιδιού. Και η Βραζιλία ήταν η μοναδική ομάδα που δεν πανηγύριζε τις νίκες της. Γιατί τις θεωρούσε δεδομένες. Έπαιζε από καθήκον να επιβεβαιώσει ένα μύθο. Μέχρι που ο μύθος τους κατάπιε. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.